ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ (ΜΗΤΣΟ) ΠΑΠΠΑΣ - ΕΤΩΝ 61 «ΜΑΚΑΡΙΑ Η ΟΔΟΣ Η ΠΟΡΕΥΕΙ ΣΗΜΕΡΟΝ - ΟΤΙ ΗΤΟΙΜΑΣΘΗ ΣΟΙ ΤΟΠΟΣ ΑΝΑΠΑΥΣΕΩΣ»

ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ (ΜΗΤΣΟ) ΠΑΠΠΑΣ - ΕΤΩΝ 61 «ΜΑΚΑΡΙΑ Η ΟΔΟΣ Η ΠΟΡΕΥΕΙ ΣΗΜΕΡΟΝ - ΟΤΙ ΗΤΟΙΜΑΣΘΗ ΣΟΙ ΤΟΠΟΣ ΑΝΑΠΑΥΣΕΩΣ».

ΦΤΩΧΟΤΕΡΗ είναι η τοπική κοινωνία της Ηγουμενίτσας, φτωχότερο  και το Σούλι, η ιδιαίτερη πατρίδα του αειμνήστου πλέον Δημήτρη Παππά, του γνωστού και αγαπητού  σε όλους, ΜΗΤΣΗ  - ΚΑΤΟΠΗ.

Ο ΟΠΟΙΟΣ «έφυγε» από τον μάταιο αυτό κόσμο για το χωρίς γυρισμό ταξίδι, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένεια του, τον γέροντα πατέρα του, την τραγικότερη  «φιγούρα» του δράματος, αφού ήταν γραφτό του να «πιεί»  το πικρότερο ποτήρι για γονιό. ΝΑ «ξεκινήσει» δηλαδή αυτός για τον «ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ»  το παιδί  του, κατά παράβαση της κατά κανόνα φυσικής ροής των πραγμάτων,  που θέλει  τα παιδιά να «ξεκινούν» και να αποχαιρετούν με τον τελευταίο  ασπασμό, τους γονείς τους προς την αιωνιότητα.

Ο θάνατος του αγαπημένου σε όλους Μήτσου, βύθισε στο πένθος και το σύνολο όσων τον γνώριζαν  συμπολιτών. ΚΑΙ είναι από τις φορές που γραφίδα νεκρολογίας, κυριολεκτικά δεν γράφει κάτι έτσι για να γραφεί αλλά κυριολεκτεί, για τον εκλιπόντα, τον μέχρι χθες μεθ’ ημών.

ΓΙΑΤΙ ο Μήτσος είχε μόνο φίλους. ΓΙΑΤΙ δεν θα ήταν υπερβολή να γράφει πως δεν είχε ΚΑΝΕΝΑ εχθρό. ΚΑΝΕΝΑ που να τον αντιπαθούσε,  όπως συμβαίνει στη ζωή για διαφόρους λόγους και αιτίες. ΗΤΑΝ ένας άνθρωπος της αγάπης, της προσφοράς, της ανοχής, με ενδιαφέρον για όλους τους  άλλους. ΦΙΛΙΚΟΣ και προσιτός με όλους, χωρίς να καταφέρεται ενώπιον οποιουδήποτε. ΜΕ το ιδιαίτερο χιούμορ του, που το διατηρούσε μέχρι την τελευταία του πνοή, καυστικός ενίοτε και με μια ελαφριά ειρωνική διάθεση καλοπροαίρετα όμως πάντα, όταν σχολίαζε πρόσωπα, γεγονότα,  και καταστάσεις που και αυτόν ως άνθρωπο τον ενοχλούσαν  ή δυσαρεστούσαν. ΠΑΝΤΑ  όμως με διακριτικότητα, χωρίς να θίγει κανένα, χωρίς να χαρακτηρίζει κανένα με χαρακτηρισμούς που πολλοί  από εμάς χρησιμοποιούμε πολύ συχνά. Ο ΜΗΤΣΟΣ ήταν πραγματικά ένας ξεχωριστός, ένας ιδιαίτερος άνθρωπος.

ΤΟΝ διέκρινε η Σουλιώτική λεβεντιά και υπερηφάνεια της καταγωγής του και ένα έμφυτο φιλότιμο που κανείς  δεν το αμφισβητούσε. ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ, εξωστρεφής, χουβαρδάς, ανιδιοτελής, ανυστερόβουλος συμπαθής προς όλους και πρόθυμος να βοηθήσει όλους.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ μια καλή οικογένεια, με την σύζυγο του Ρούλα που του συμπαραστάθηκε  στην πολύχρονη, επίπονη και βασανιστική αρρώστια του αγόγγυστα μέχρι το τέλος. ΑΦΗΣΕ στους δύο λεβέντες γιούς του ως «κληρονομιά» και παρακαταθήκη, το θετικό αποτύπωμα που  άφησε και αυτός εν ζωή στη τοπική κοινωνία.

ΤΟΥΣ κατέστησε «κληρονόμους» της αγάπης και αποδοχής που είχε από το σύνολο θα λέγαμε χωρίς υπερβολή των συμπολιτών. ΑΠΟ την  εκτίμηση που έτρεφαν σε αυτόν. ΤΟΥΣ  άφησε «κληρονομιά», την εντιμότητα του , την συνέπεια , το ήθος, την ανυστεροβουλία του και πολλούς, πάρα πολλούς φίλους που απέκτησε, που τιμούσε τη φιλία του μαζί τους και δεν τους πρόδωσε ποτέ.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ βάσκανος μοίρα τον «έριξε» στο κρεβάτι του πόνου νέο σχετικά σε ηλικία, πριν κάποια χρόνια. ΜΕ νοσηλείες πολυήμερες και επώδυνες στα Νοσοκομεία. ΜΕ αιμοκαθάρσεις στη συνέχεια, υποβαλλόμενες στο βάσανο αυτό δύο και τρείς φορές την εβδομάδα. ΚΑΙ όμως υπέμεινε την αρρώστια του, χωρίς ποτέ να βαρυγκομεί, χωρίς να χάνει την αισιοδοξία του, χωρίς κυρίως να χάνει το… δηλητηριώδες για εμάς κυρίως που το καταλαβαίναμε χιούμορ του. ΑΝ και ήξερε ότι το τέλος πλησιάζει, ζούσε έντονα την κάθε στιγμή.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΤΑΝ  για τα κοινά, για τα προβλήματα της κοινωνίας, για τα προβλήματα των φίλων του, τα οποία άκουγε με προσοχή ξεχνώντας τα όποια δικά του. ΚΑΙ αντί  πολλές φορές να τον παρηγορούμε εμείς και να του δίνουμε κουράγιο για την πολύχρονη και ψυχοφθόρα εκτός των άλλων ασθένεια του που τον κατέβαλλε,  μας έδινε αυτός.

Ο ΜΗΤΣΗΠΑΠΠΑΣ, γνωστότερος και περισσότερος οικείος για τους φίλους του ως ΜΗΤΣΗΚΑΤΟΠΗΣ, ήταν πραγματικά ένας μοναδικός άνθρωπος. ΜΕ  αστείρευτη δύναμη ψυχής αντιμετώπισε μέχρι το τέλος την βασανιστική και ανίατη  τελικά αρρώστια του. ΠΑΛΕΥΕ μαζί της καθημερινά, Σουλιώτης αυτός ως άλλος σύγχρονος ΔΙΓΕΝΗΣ ΑΚΡΙΤΑΣ, με τον ΧΑΡΟΝΤΑ  σε «ΜΑΡΜΑΡΕΝΙΑ ΑΛΩΝΙΑ» της Ηγουμενίτσας και των Νοσοκομείων των Ιωαννίνων και των Φιλιατών.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ η μάχη, όπως όλοι και ο ίδιος άλλωστε γνώριζε ήταν ΑΝΙΣΗ και ήλθε το τέλος. ΕΝΑ τέλος που ενδεχομένως ήταν γι’ αυτόν και λύτρωση μαζί. ΑΦΟΥ ειδικά το τελευταίο χρονικό διάστημα, στην ήδη βασανιστική αρρώστια του, ήλθε και ο καρκίνος για να του δώσει το τελικό καίριο πλήγμα.

Η κηδεία του υπήρξε ΠΑΝΔΗΜΗ  και πάλι κυριολεκτούμε. ΑΠΟΔΕΙΞΗ του πόσο αγαπητός ήταν στους συμπολίτες, που ήλθαν όλοι να τον χαιρετίσουν, να του δώσουν, να του δώσουμε τον τελευταίο ασπασμό.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ μας ΜΗΤΣΟ είναι σίγουρο ότι θα μας λείψεις, κυρίως στην οικογένεια σου αλλά και σε όλους εμάς, τους γνωστούς και φίλους σου.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ επειδή η φιλία μας κρατούσε χρόνια, από τα μαθητικά ακόμη, ειλικρινά όπως και άλλοι φίλοι σου αισθάνομαι  ότι ΕΧΑΣΑ  ένα δικό μου άνθρωπο.

ΕΙΜΑΙ πραγματικά συντετριμμένος  από την απώλεια σου. ΚΑΙ είναι βέβαιο  ότι το κενό από αυτή θα είναι για όλους μας αισθητό και δυσαναπλήρωτο.

ΑΥΤΗ όμως είναι η μοίρα όλων των θνητών. ΚΑΝΕΙΣ  από εμάς δεν θα αποφύγει  αυτό το μακρύ, χωρίς γυρισμό ταξίδι  προς την αιωνιότητα.

ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ και προσευχόμαστε αγαπημένε μας Μήτσο, να βρει ανάπαυση η ψυχή σου αφού πλέον το σώμα σου δεν μπορεί να το ταλαιπωρήσει άλλο η αρρώστια. ΑΣ είναι ελαφρύ το χώμα της ΣΟΥΛΙΩΤΙΚΗΣ ΓΗΣ υπερήφανε Σουλιώτη, που σε σκέπασε. ΘΕΡΜΟΤΑΤΑ συλλυπητήρια  στην οικογένεια σου και μπορούμε να πούμε στα παιδιά σου, ότι μπορούν,  δικαιούνται να είναι υπερήφανα για τον ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥΣ.

ΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΝΗΜΗ σου ΑΙΩΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ αγαπημένε μας Μήτσο. ΕΚΕΙ όπου κατά την Εκκλησία μας  «ούκ έστι πόνος,ου λύπη, ου στεναγμός αλλά ζωή ατελεύτητος»              

 

          

Εφημερίδα Θεσπρωτών Διαβουλευση.
Σχολιάζοντας την Θεσπρώτία και την επικαιρότητα της.
Ολα τα νεα και οι ειδήσεις απο Ηγουμενιτσα, Φιλιάτι, Θεσπρωτία και όλη την Ήπειρο. Οτι συμβάινει στην Θεσπρωτία ανεβαίνει πρωτα εδώ.

Σχόλια